Glastonbury

Na - hoe lang zou het zijn- 15 jaar?, ben ik eindelijk hier: Glastonbury!

Een plek waar ik al 15 jaar naartoe wens te gaan. Een plek vol kracht en mysterie, vrouwelijke energie, heling, bronwater, mythes en King Arthur. En ook een plek waar je prachtig kunt wandelen, je water uit de berg kunt tappen en de natuur in bloei staat. Een plek vol liefdevolle ontmoetingen met andere vrouwen die net als ik (ooit) naar deze plek zijn afgereisd om te herinneren wat ooit was.

Al vroeg verlaat ik de buitenwijken van Londen, zeg ik gedag tegen Claire, haar hond en 2 katten en pak ik op Victoria Coach Station de bus via Bristol naar Glastonbury. Het is een relaxte rit; airco-tje, oplaadpunt voor mijn telefoon, serene stilte en een heerlijke cappuccino kokosmelk. Ik in mijn element. In Bristol heb ik tijd en ruimte om mijn handbagage koffer te vervangen voor een groter model en vermoed ik dat de eigenaar van deze winkel de intentie heeft om elke potentiële klant te hersenspoelen met de meest verschrikkelijke AI-reclame-song die ik ooit heb gehoord. Op repeat met een te hoog volume zie ik dat de verkoopster van de winkel (jong ogende vrouw), niet ver verwijderd is van een break down. En als ik haar vraag 'hoe houd je dit vol?', antwoord ze "This sound is making me crazy".
Met compassie in mijn hart, verlaat ik zo snel mogelijk de winkel. Ik kan niet anders dan hopen dat zij dit snel ook doet. De bus naar Glastonbury is overigens van een iets ander kaliber. Kaliber "overdekte dubbeldekker met wenteltrap" naar boven. Omdat ik voel dat ik boven wil zitten, sjouw ik deze veel te zware koffer klunzig naar boven. Ik krijg wat hulp van een lieve vrouw genaamd (zo ontdek ik later) Kanako die ook op weg is naar Glastonbury. De koffer prop ik tussen de stoelen. Ken net. Genietend van het uitzicht door het Engelse platteland, bereid ik mijn studie voor en luister ik naar bijbehorende audio als ik op de achtergrond een keiharde klap hoor. De bus remt af en ik hoor een verschrikte buschauffeur de woorden "oh shit, what the hell" uitspreken. Er volgt geen gegil dus ik verwacht geen gewonden. Pff... Ik loop naar beneden om te kijken "what the hell" er wel aan de hand is en kijk of ik ergens in kan assisteren. Eenmaal beneden tref ik voorin de bus een boomstam aan die de deur open heeft geramd en de glaswand van de voorste stoelen in duizend stukjes heeft laten barsten. "Oh shit" indeed. We (ik en een andere jongeman) stellen de buschauffeur voor de boomstam te verwijderen maar de buschauffeur wil vooral voorkomen dat er verwondingen ontstaan. En dus worden we vriendelijk verzocht de bus te verlaten en een klein stukje verderop de volgende bus te pakken. En dus lopen we over de weg in een treintje achter elkaar aan en door, naar de dichtstbijzijnde bushalte. Het avontuur is begonnen, Mijn adrenaline stroomt. Actie in de taxi #bus vind ik wel leuk!

Een half uur later zitten we allen weer in de volgende bus en vervolgen we onze reis, waarbij Kanako en ik toch besluiten weer boven te gaan zitten. Haha!

We naderen Glastonbury... in de verte zie ik de Glastonbury Tor en voel ik... kippenvel...Wow! Ik ben er bijna! In Glastonbury zeggen Kanako en ik elkaar gedag en voelen we beiden dat we elkaar nog wel zullen zien. We laten los waar dat zal zijn, en gaan op zoek naar onze Air B&B.

Mijn Air B&B blijkt lekker helemaal bovenop een heuvel te zijn dus ik sjouw me een "ongeluk". De wenteltrap van de bus was er niets bij. Toch heb ik energie voor tien, verlaat ik mijn plekje asap en beklim ik alweer nieuwe heuvels om na 15 jaar eindelijk op de Glastonbury Tor te landen.

Time to connect to this land, de energie en te genieten van het uitzicht. Tot dusver dag 1. To be continued.

Liefs Jess